भर्खरै उर्लाबारी मेयरको सा*तोपुत्लो गयो पुरै जनता आ,क्रोश Morang Urlabari न्याय काे लागि सेयर गराै

समाचार

भर्खरै उर्लाबारी मेयरको सा*तोपुत्लो गयो पुरै जनता आ,क्रोश Morang Urlabari न्याय काे लागि सेयर गराै

याे समचार पनि पढ्नुहोस्
पृथ्वीमा जीवन र जीव अस्तित्वको व्याख्यानका लागि डार्विनको ‘प्रजातिहरूको उत्पत्ति’ र ‘विकासवाद’ को कुनै विकल्प छैन। सँगसँगै विश्वको वैज्ञानिक इतिहास केलाउँदा (डार्विन वैज्ञानिक क्रान्तिका एक सशक्त पात्रका रूपमा समेत देखिन्छन्।

सन् १८०० मा वैज्ञानिक जिन–ब्याप्टिस्ट लेमार्कले विकासको एक सुसंगत सिद्धान्त प्रस्ताव गरे। विकास एक ढिलो र क्रमिक प्रक्रिया हो भन्ने लेमार्कको विश्वास थियो। लेमार्कले जिराफको उदाहरण दिँदै भनेका थिए– सन्तानमा त्यस्ता गुण मात्रै सर्छ; जुन आमाबाउले अत्यधिक प्रयोग गरेका हुन्छन्। अर्थात् घासका लागि सधैं माथिसम्म टाउको पुर्‍याउने जिराफले लामो घाँटी भएको सन्तान उत्पादन गर्छ। तर पछि गएर उनको सिद्धान्त गलत प्रमाणित भयो।

जैविक विकासले धेरै पुस्तामा जीवहरूका लक्षणमा भएको परिवर्तनलाई जनाउँछ भन्ने तथ्य कुनै नौलो रहेन। बीसौं शताब्दीको सुरुमा आनुवंशिकी विज्ञानको विकास नभएसम्म जीव विज्ञानीहरूले आमाबाउबाट सन्तानसम्मका गुणहरूको उत्तराधिकारका लागि जिम्मेवार संयन्त्रहरू बुझेनन्।

आनुवंशिकीको अध्ययनले के देखायो भने वंशानुगत गुण ‘डीएनए’ बाट उत्पन्न हुन्छ; जुन एक पुस्ताबाट अर्को पुस्तामा सर्दै जान्छ। डीएनएमा गुणसूत्र –जीन) भनिने खण्ड हुन्छन्; जसले कोषहरूको विकास र कार्यका लागि आवश्यक प्रोटिन उत्पादनलाई निर्देशित गर्छ। यसैले ‘डीएनए’ जैविक रूपको निरन्तरताका लागि जिम्मेवार छ र पुस्तौंपुस्तासम्म यसले कार्य गर्छ भनेर वैज्ञानिकहरू भन्छन्।

वैज्ञानिक प्रमाणहरूका आधारमा भन्नुपर्दा सन्तानहरू सधैं आफ्ना आमाबाउजस्ता हुँदैनन्। मानवसहित कुनै पनि प्रजातिमा प्रायः जीव केही हदसम्म आनुवंशिक रूपमै परिवर्तनशील हुन्छन्। डीएनएको हकमा यौन प्रजनन प्रजातिमा नयाँ पुस्ताका लागि प्रत्येक आमाबाउले उनीहरूको सन्तानमा आधा–आधा मात्र योगदान गर्छन् भनेर वैज्ञानिकहरू भन्छन्। थपमा भन्ने हो भने यौन प्रजनन प्रणालीका प्राणी हुन् वा अमैथुनिक प्रजनन प्रणालीका जीवहरू जस्तै जीवाणु नै किन नहुन्, डीएनएले एक पुस्तादेखि अर्को पुस्तामा हुने उत्परिवर्तनका रूपमा चिनिने परिवर्तनसमेत पार गर्न सक्छ।

डार्विनले जीवको क्रमागत उन्नतिलाई उच्च महत्त्व दिँदै ‘होमो सेपियन्स’ अर्थात् हामी मानवलाई विकासवादी प्रक्रियाको शिखरमा राखे। तर उनले परिवर्तनको सन्दर्भमा मानवको प्रतिस्पर्धीका बारेमा कहिल्यै पनि चर्चा गरेनन्। न उनले मानवमा विषाणुको खतराबारे उल्लेख गरे। मानवलाई उनले प्रतिस्पर्धाभन्दा बाहिर राखे।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *