प्रकाशको पहिलो फिल्म सुटिङ्गमा पुग्दा हिरोनिलाइ चुम्बन गर्दा शरीर जिरिङ्ग भयो भन्दै यसरि रमाए Prakash

समाचार

प्रकाशको पहिलो फिल्म सुटिङ्गमा पुग्दा हिरोनिलाइ चुम्बन गर्दा शरीर जिरिङ्ग भयो भन्दै यसरि रमाए Prakash




याे समचार पनि पढ्नुहोस्

फेरि पनि गरिखाने वर्ग पहिलेकै अवस्थामा (शोषण/उत्पीडनको) निचोरिन पुग्छ । गरिखाने वर्गलाई शोषक वर्गविरुद्ध संघर्षमा उक्साएर बसेको स्वार्थ समूह भनौं या बिचौलिया समूह सत्ता समूहसँग हात मिलाएर शासक वर्गमा परिणत हुने गर्छ । नेपालको सन्दर्भमा पनि ठ्याक्कै यही भएको छ ।

पेटीबुर्जुवा वर्गले कम्युनिस्ट आन्दोलनलाई स्वार्थसिद्ध गर्ने भर्‍याङका रूपमा उपयोग गर्नु अन्यथा हैन । ऊ आन्दोलनमा उच्चवर्गीय सम्भ्रान्तहरूको भोगविलासको ऐयासी देखेर, त्योसँग लोभिएर र त्यो प्राप्त गर्न नसकेको कुण्ठा बोकेर आएको हुन्छ । त्यो प्राप्त गर्न श्रमजीवी वर्गको विश्वासमाथि खेल्छ । सबै त्यसरी नै आउँछन्, त्यसो होइन । मुख्य हिस्सा यही प्रवृत्तिका साथ आउँछ ।

परिणाममा हिजो उसले देखेको उच्चतम सम्पन्नहरूको आर्थिक हैसियत निर्माण गर्न ऊ निर्वस्त्र भएर लुट, भ्रष्टाचार, ठगी, कमिसन, जायज/नाजायज सबै धन्दामा निर्लिप्त भएर लाग्छ । हिजोको सत्तापक्षले निकै लामो समयमा जम्मा गरेको आर्थिक हैसियत यो पछिल्लो बिचौलिया समूहले रातारात हासिल गरेको छ । यसका लागि उसले भ्रष्टाचार र सदाचारका, इमान र बेइमानीका सारा सीमारेखाहरू निर्लज्ज तवरले मेटाइदिएको छ र सिंगो समाज, देशलाई दलाल गिरोहको संगठित अखडामा परिणत गरिदिएको छ ।

तर, यो समूहमा पनि अन्तरसंघर्ष छ । दलाली, कमिसन, भ्रष्टाचारको हिस्सा कसले बढी र सहज तवरले कुम्ल्याउने भन्ने विवाद यहाँ निहित छ । त्यो सहज र मौजुदा कानुनी घेरा छलेर प्राप्त गर्न राज्यका पदहरूमा वर्चस्व कायम गर्ने होडबाजी छ । ओली–दाहालहरूको भिडन्त त्यही पदहरूको वर्चस्व हत्याउने भिडन्त हो । यहाँ जनता उनीहरूको सवालमा कहीँ छैनन् । ‘जनता’ शब्दको प्रयोग उनीहरूले गरेकै भए पनि त्यो निहित स्वार्थलाई आकर्षक र फराकिलो देखाउन दुरुपयोग भएको छ ।

आजको संकट यही दलाल व्यवस्थाको लगाम कसको हातमा रहने भन्ने लडाइँको परिणाम हो । पार्टीको साइनबोर्ड र त्यसमा सामेल पात्रहरूका नाम र अनुहार भिन्न भए पनि चरित्र एउटै हो, राज्यशक्तिको लगाम हातमा लिएर दलाल व्यवस्थाको एजेन्ट बन्ने । त्यसैको व्यवस्थापन गरेर आफू र आफ्नाहरूको निजी आर्थिक भविष्य सुरक्षित गर्ने । उनीहरूबीचको अन्तरसंघर्ष र त्यसको परिणाममा संसद् विघटनको परिघटना त्यही आर्थिक स्रोत र बिचौलिया एवं दलाल तत्त्वको व्यवस्थापन गरेर लाभ हासिल गर्न राज्यसंयन्त्रको लगाम कसको पकडमा रहने भन्ने सवालको उत्कर्ष हो ।

त्यसैले अब विघटित संसद्को पुनःस्थापनाले मात्रै नेपाली समाजको, नेपाली जनता र राष्ट्रले बेहोरेको मौजुदा समस्याको समाधान दिँदैन । संसद् रहँदा जनसाधारणले के प्राप्त गरेका थिए, विघटनपछि के गुमाए र पुनःस्थापनापछि फेरि थप के प्राप्त गर्छन् आज प्राप्त गरिरहेको भन्दा भन्ने सवालमा ओलीइतरका भनिएकै संसद्वादीहरू मौन छन् । नेपाल–दाहाल खेमासहित कांग्रेस, समाजवादीजस्ता संसदीय समूहहरूले सुधारिएको संसदीय व्यवस्था र त्यसले पैदा गरेको संकट र जनतामा वितरण गरेको निराशाबाट देश र जनतालाई निकालेर अगाडि बढाउने कार्यदिशा जनतासमक्ष पेस गर्न सकेका छैनन् ।

स्वार्थ टकरावको उत्कर्षबाट सिर्जित संकटबाट द्रवीभूत भएर सडकमा नागरिक समाजको ब्यानर लिएर निस्किएको समूहले समेत संसद्वादी दलहरूलाई अग्रगमनको एजेन्डाका लागि दबाब दिनुभन्दा ‘प्रतिगमन’ शब्दको दोहन गरेर जनसाधारणलाई भ्रमित गर्नमा ज्यादा रुचि लगाएको देखिन्छ । निश्चय नै, संसद्को विघटन प्रतिगमन नै हो । तर, त्यसको पुनःस्थापना मात्रै भने यथास्थितिवादी एजेन्डा हो । नेपाली समाजको मौजुदा संकटको समाधान दिन नसक्ने दिशाहीन निरीहता हो ।

दिशाहीनताको निरीह बन्दी बनेको राजनीतिले जनसाधारणले बेहोर्नुपरेको समस्या र त्यसको विकल्पका बारेमा सोच्ने रुचिसम्म राखेको छैन । विश्वव्यापी महामारीपछि छिमेकी भारतसमेत नागरिकलाई कोरोनाप्रतिरोधी भ्याक्सिनको जोहो गर्न सारा सामर्थ्य लगाइरहेको छ । हाम्रो योजना, प्रतिबद्धता, कार्यक्रमविहीन राजनीति भने जनतालाई आफ्नो सवालमै राखिरहेको छैन । चाहे ओली होऊन् या दाहालहरू, देउवा होऊन् या अरू कोही, तिनले आजको संकटबाट नेपाली समाजलाई निकाल्न कुनै कार्यक्रम पेस गरेका छैनन् जनतासमक्ष । यस्तो दिशाहीनताको निरीह बन्दी बनेका दलहरूले कसरी नेपाली समाजलाई अग्रगतिमा लान्छन् ? आजको संकटबाट जनसाधारणलाई पार लगाउँछन् ?

उसो त यो अपेक्षा नै भ्रमपूर्ण छ । यो मारमुंग्री उनीहरूको आफ्नै स्वार्थहरूको टकरावको परिणाम हो । यसको विघटन या पुनःस्थापनामा कहीँ पनि गरिखाने वर्गको सरोकार जोडिएको छैन । त्यसैले गरिखाने वर्गले आफ्ना लागि उपयुक्त बाटो र संघर्षको कार्यक्रम आफैं तय गर्नु अनि त्यसलाई निष्कर्षमा पुर्‍याउन आफैं अग्रसर हुनु जरुरी छ । उसै पनि ‘आजसम्मको मानव समाजको इतिहास वर्गहरूबीचको संघर्षको इतिहास हो ।’ गरिखाने वर्गले आफ्नो स्वार्थको रक्षाका लागि आफैं अग्रसर भएर पहलकदमी आफ्नो हातमा लिनुपर्छ ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *